J / jūris-pĕrītus
adjective

jūris-pĕrītus

gen. jūris-pĕrīti
or (freq. also separately), , 2. jus-peritus
skilled; learned in the law
skilled or learned in the law (class.): Fabius Pictor et juris et litterarum et antiquitatis bene peritus, Cic. Brut. 21, 81: Apollo, Juv. 1, 128.—Comp.: Quis jure peritior? Cic. Clu. 38, 108.—Sup.: eloquentium jurisperitissimus Crassus, jurisperitorum eloquentissimus Scaevola, Cic. Brut. 39, 145.