J / justĭtĭa
noun #1531

justĭtĭa

gen. justĭtiae · gender feminine · decl. 1st
justice, equity, righteousness, uprightness; the goddess of justice
justice, equity, righteousness, uprightness: quae animi affectio suum cuique tribuens, atque hanc quam dico, societatem conjunctionis humanae munifice et aeque tuens, justitia dicitur, cui sunt adjunctae pietas, bonitas, liberalitas, benignitas, comitas, quaeque sunt generis ejusdem, Cic. Fin. 5, 23, 65: justitia est constans et perpetua voluntas jus suum cuique tribuendi, Just. Inst. 1, 1, 1: justitia erga deos religio, erga parentes pietas, creditis in rebus fides ... nominatur, Cic. Part. Or. 22, 78: ordinata erat in duodecim tabulis tota justitia, the whole of the laws, Flor. 1, 24.—Personified: Justĭtĭa, the goddess of justice, Gell. 14, 4, 3.—
righteousness, holiness, conduct in accordance with the divine law
Esp., righteousness, holiness, conduct in accordance with the divine law, Vulg. Gen. 15, 6; id. Rom. 9, 31 et saep.—
Clemency, compassion
Clemency, compassion, Caes. B. G. 5, 41 fin.; id. B. C. 1, 32; so Cic. Marcell. 4: ut meae stultitiae justitia tua sit aliquid praesidi, Ter. Heaut. 4, 1, 33.—
plur., judgments, precepts, ordinances
Concr., plur., judgments, precepts, ordinances: Domini, Vulg. Psa. 18, 9; id. Deut. 4, 5 al.