L / lăpĭdo
verb transitive intransitive

lăpĭdo

2nd PP lăpĭdāre · 3rd PP lăpĭdāvi · 4th PP lăpĭdātum · conj. 1st
to throw stones at; to stone
to throw stones at a person or thing, to stone ( = lapidibus obruo, percutio; not ante-Aug.).
With personal object: exercitus imperatorem lapidavit, Flor. 1, 22; Petr. 93:…
With personal object: exercitus imperatorem lapidavit, Flor. 1, 22; Petr. 93: eum lapidare coeperunt, Auct. B. Hisp. 23: Stephanum, Vulg. Act. 7, 58: Paulum, id. ib. 14, 18.—
To cast stones upon, to bury
To cast stones upon, to bury: praeteriens aliquis nos lapidabit, Petr. 114, 11.—
With an inanim. object: quo defunctus est die, lapidata sunt templa, Suet.…
With an inanim. object: quo defunctus est die, lapidata sunt templa, Suet. Calig. 5.—
to assail, assault, strike at figuratively
Trop., to assail, assault, strike at: notantes impotentiam ejus hac dicacitate lapidatam, Macr. S. 2, 7 init.
it rains stones
Impers.: lapidat, it rains stones: quia Veiis de caelo lapidaverat, Liv. 27, 37: Reate imbri lapidavit, id. 43, 13.—In the pass. form: quod de caelo lapidatum esset, Liv. 29, 14, 4: propter crebrius eo anno de caelo lapidatum, id. 29, 10, 4.