L / lectīca
noun #3641

lectīca

gen. lectīcae · gender feminine · decl. 1st
a litter, sedan
Lit., a litter, sedan, used at first only on journeys, but afterwards also, for the sake of convenience, in the city: lecticā octophoro ferebatur, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 27: lecticae usum alicui adimere, Suet. Caes. 43: inditus lecticae, Tac. A. 3, 14: lecticae imponere aliquem, Petr. 28: lecticā gestare aliquem, Hor. S. 2, 3, 214: lecticae gestamine uti, Tac. A. 2, 2: in eadem illa lecticā qua ipse delatus eram, eum referre, etc., Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 12, 3: lectica introferri, Liv. 43, 7: lectica formosis imposita calonibus, Sen. Ep. 110, 17: comparare homines ad lecticam, litterbearers, Cat. 10, 15: facit somnum clausā lectica fenestrā, Juv. 3, 242.—Collect.: densissima centum Quadrantes lectica petit, a throng of litters, Juv. 1, 121.—*
by extension
Transf.: arboris, that part of a tree from which the branches spring, Plin. 17, 14, 22, § 99.