L / lĭtūra
noun

lĭtūra

gen. lĭtūrae · gender feminine · decl. 1st
a smearing, anointing
a smearing, anointing.
In gen.: solem etiam et pluviam arcet ejusmodi litura, Col. 4, 24, 6.—
In gen.: solem etiam et pluviam arcet ejusmodi litura, Col. 4, 24, 6.—
in particular
a rubbing; smearing of the wax on a writing-tablet, in order to erase something written;; a blotting out, erasure, correction
Lit., a rubbing or smearing of the wax on a writing-tablet, in order to erase something written; hence, a blotting out, erasure, correction: unius nominis litura, Cic. Arch. 5, 9.—
by extension
a passage erased, an erasure
Concr., a passage erased, an erasure: videtis extremam partem nominis demersam esse in litura, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 191: litterae lituraeque omnes assimilatae, id. ib. 2, 2, 77, § 189: carmen multā liturā coërcere, Hor. A. P. 292.—
A blot, blur
A blot, blur made in a writing: haec erit e lacrimis facta litura meis, Prop. 4 (5), 3, 4. littera suffusas quod habet maculosa lituras, Ov. Tr. 3, 1, 15.—
A wrinkle
A wrinkle: cum corpus nulla litura notet, Mart. 7, 18, 2.—
an alteration figuratively
Trop., an alteration: nec ulla in decretis ejus litura sit, Sen. Vit. Beat. 8, 2.