M / magnĭlŏquus
adjective

magnĭlŏquus

fem. magnĭlŏqua · neut. magnĭlŏqum
magnusloquor
that speaks in a lofty style, sublime
that speaks in a lofty style, sublime: Homerus, Stat. S. 5, 3, 62.—
that speaks in a pompous style, magniloquent, vaunting, boastful
In a bad sense, that speaks in a pompous style, magniloquent, vaunting, boastful: atque illi modo cauti ac sapientes, prompti post eventum ac magniloqui erant, Tac. Agr. 27: os, Ov. M. 8, 396; Mart. 2, 43, 2: lingua, Vulg. Psa. 12, 4: flatus, Stat. Th. 3, 192.