M / mendācĭlŏquus
adjective

mendācĭlŏquus

fem. mendācĭlŏqua · neut. mendācĭlŏqum
mendacium-loquor
false-speaking, lying, mendacious; a liar
false-speaking, lying, mendacious (ante- and post-class.): nihil est stolidius, Neque mendaciloquius, Plaut. Trin. 1, 2, 163.—As subst.: mendācĭlŏquus, i, m., a liar: mendaciloquorum doctrinae, Tert. adv. Psych. 2.