M / multo
verb transitive #2094

multo

2nd PP multāre · 3rd PP multāvi · 4th PP multātum · conj. 1st
(less correctly ), , 1. multa
to punish; to punish with his vows; by granting the object of his vows
to punish one with any thing; used mostly of judicial punishment (class.; cf.: punio, animadverto): accusatorem multā et poenā multavit, Cic. Balb. 18, 42: vitia hominum atque fraudes damnis, ignominiis, vinculis, verberibus, exsiliis, morte multantur, id. de Or. 1, 43, 194: imperatorem deminutione provinciae, id. Prov. Cons. 15, 38.—With abl. of that with respect to which the punishment is inflicted: populos stipendio, to sentence them to pay, Cic. Balb. 18, 41: exsules bonis, id. Tusc. 5, 37, 106: aliquem pecuniā, to fine in a sum of money, Nep. Pel. 1, 3: agris, Cic. Agr. 2, 13, 34: Antiochum Asiā, id. Sest. 27, 58: sacerdotio, Suet. Caes. 1: publice armis multati privatis copiis juvere militem, Tac. H. 1, 66: poculo multabitur, Plaut. Stich. 5, 4, 43: aliquem votis (like damnare votis), lit., to punish with his vows, i. e. by granting the object of his vows, Naev. ap. Non. 462, 33: cum ab ipsā fortunā videat hujus consilia esse multata, Cic. Rab. Post. 1, 2: boves iniquitate operis (al. mulcare), to torment, Col. 2, 4, 6.—With dat. of the person for whose benefit: Veneri esse multatum, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 21 (in Plaut. Stich. 3, 1, 19, Ritschl reads mulcaverit, but this seems to be corrupt; v. Ritschl ad h. l.).