M / mūnĭ-cĭpālis
adjective

mūnĭ-cĭpālis

neut. mūnĭ-cĭpāle
municipium
belonging to a; municipal; provincial
of or belonging to a municipium, municipal (class.): est enim ipse, a materno geuere, municipalis, Cic. Sull. 8, 25: homines, id. Att. 8, 13, 2: adulter, Tac. A. 4, 3: dolor, i. e. municipum, Cic. Att. 7, 11, 4.—As the municipia were subordinate to the capital cities, the term is sometimes used in a contemptuous sense, analagous to our provincial: municipalis eques (of Cicero), Juv. 8, 236: municipalis harenae perpetui comites, id. 3, 34: municipales et cathedrarii oratores, Sid. Ep. 4, 3: poëtae, id. Carm. 9, 310: municipalia sacra vocantur, quae ab initio habuerunt ante civitatem Romanam acceptam, quae observare eos voluerunt Pontifices, et eo more facere, quo adfuissent (assuessent) antiquitus, Paul. ex Fest. p. 157 Müll.—Hence, adv.: mūnĭcĭpā-lĭter, in a municipium (post-class.): municipaliter natus, Sid. Ep. 1, 11.