M / mūnĭfĭcus
adjective

mūnĭfĭcus

fem. mūnĭfĭca · neut. mūnĭfĭcum
munusfacio
present-making; bountiful, liberal, benevolent, generous, munificent
present-making, i. e. bountiful, liberal, benevolent, generous, munificent (class.; syn.: liberalis, beneficus).
Of persons: ut munifica sim bonis, Plaut. Am. 2, 2, 212: in dando munificum…
Of persons: ut munifica sim bonis, Plaut. Am. 2, 2, 212: in dando munificum esse, Cic. Off. 2, 18, 64: liberalissimus munificentissimusque, id. Rosc. Com. 8, 22.—
bountifully, munificently
Of things: opes, Ov. P. 4, 1, 24: arca, Mart. 8, 38, 11.—Comp.: munificior a munifico identidem Cato dixit, cum nunc munificentior dicamus, quamvis munificens non sit in usu, Paul. ex Fest. p. 155 Müll.—Hence, adv.: mūnĭ-fĭcē, bountifully, munificently (class.): tam munifice et tam large dare, Cic. N. D. 3, 27, 69: adjuvisse, Liv. 22, 37.