M / mūtĭo
verb intransitive

mūtĭo

2nd PP mūtīre · 3rd PP mūtīvi · conj. 4th
or , , from the sound mu
to mutter, mumble, speak in a low tone poetic
to mutter, mumble, speak in a low tone (poet.; syn.: murmuro, musso).
Lit.: etiam muttis? So. Jam tacebo, Plaut. Am. 1, 1, 225; id. Mil. 2, 6, 83: inpinge pugnum, si muttiverit, id. Bacch. 4, 7, 2; id. Most. 2, 1, 54: nihil jam mutire audeo, Ter. And. 3, 2, 25: neque opus est Adeo mutito, nor should it even be muttered, be hinted at, id. Hec. 5, 4, 26: si muttivero, etiam quod certo scio, Plaut. Mil. 2, 6, 84.—
by extension
To bleat; to bark
To bleat, as a he-goat, Auct. Carm. Philom. 58; to bark: non mutiet canis, Vulg. Exod. 11, 7.—
To creak
To creak, of a hinge: num muttit cardo? Plaut. Curc. 1, 1, 94.—
Mutire, loqui. Ennius in Telepho: palam mutire plebeio piaculum est, Paul. ex…
Mutire, loqui. Ennius in Telepho: palam mutire plebeio piaculum est, Paul. ex Fest. p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.).