N / nausĕo
verb intransitive

nausĕo

2nd PP nausĕāre · 3rd PP nausāvi · 4th PP nausātum · conj. 1st
to be sea-sick
to be sea-sick.
Lit., Hor. Ep. 1, 1, 93: si sine vomitu nauseavit, Cels. 1, 3.—
to be squeamish; qualmish, to vomit by extension
Transf., to be squeamish or qualmish, to vomit: quidlibet, modo ne nauseet, faciat, Cic. Phil. 2, 34, 84: ructantem et nauseantem Antonium, id. Fam. 12, 25, 4; Juv. 6, 433.—
figuratively
To belch forth; give vent to, utter
To belch forth, i. e. give vent to, utter nonsense: ista effutientem nauseare, Cic. N. D. 1, 30, 84.—
To cause disgust
To cause disgust: hoc illis dictum est, qui stultitiā nauseant, Phaedr. 4, 7, 25.