A / ap-pello
verb transitive intransitive #233

ap-pello

2nd PP ap-pellere · 3rd PP appŭli · 4th PP appulsum · conj. 3rd
(, Fleck., Halm (in Tac.); , Merk., B. and K., Rib., Weissenb., Halm (in Nep.)
to drive; move; bring a person
to drive, move or bring a person or thing to or toward.
in general
ad; quo
Lit., constr. with ad, or in, with the dat., with quo, or absol.
ad; to drive toward me; the herd
With ad: ad ignotum arbitrum me adpellis, Plaut. Rud. 4, 3, 104: armentum ad aquam, Varr. R. R. 2, 5, 15; cf. id. ib. 2, 2, 11: ad litora juvencos, Ov. M. 11, 353: visum in somnis pastorem ad me appellere, to drive toward me, i. e. the herd, the flock, Att. ap. Cic. Div. 1, 22: turres ad opera appellebat, Caes. B. C. 1, 26.—
in
With in: in flumen, Dig. 43, 13, 1.—
With dat.: Hinc me digressum vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715.—
With dat.: Hinc me digressum vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715.—
quo
With quo: quo numquam pennis appellunt Corpora saucae Cornices, * Lucr. 6, 752.—
drove a little toward; brought near absol
Absol.: dant operam, ut quam primum appellant, Lucil. ap. Non. p. 238, 28: postquam paulo appulit unda (corpus), drove a little toward me, brought near, Ov. M. 11, 717 al.
to turn; direct; apply figuratively
Trop.: animum ad aliquid, to turn, direct, apply: animum ad scribendum adpulit, Ter. And. prol. 1; so id. ib. 2, 6, 15.—Also to bring into any condition: argenti viginti minae me ad mortem adpulerunt, drove me to destruction, Plaut. As. 3, 3, 43; id. Bacch. 3, 1, 11.—
to bring; conduct a ship somewhere; to land
Esp. freq. as a nautical t. t., to bring or conduct a ship somewhere, to land (in Cic. only in this signif.); constr.: appellere navem, nave, or absol. in act. and pass.; also navis appellit, or appellitur (cf. applico, II.).
With navem. abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non.…
With navem. abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non. p. 238, 24: cum Persae classem ad Delum appulissent, Cic. Verr. 2, 1, 18: si ille ad eam ripam naves appulisset, id. Phil. 2, 11, 26 Wernsd.: cum ad villam nostram navis appelleretur, id. Att. 13, 21: Alexandrum in Italiam classem appulisse constat, Liv. 8, 3; so id. 28, 42: naves appulsae ad muros, id. 30, 10; 44, 44; 45, 5 al.
With nave: cum Rhegium onerariā nave appulisset, Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad…
With nave: cum Rhegium onerariā nave appulisset, Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad Liv. 30, 10.—
Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12: ad insulam appulerunt, Liv. 37,…
Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12: ad insulam appulerunt, Liv. 37, 21: cum ad litus appulisset, Quint. 7, 3, 31: cum ad Rhodum appulisset, Suet. Tib. 11; so id. Ner. 27.—
Pass. absol.: alios ad Siciliam appulsos esse, Cic. Verr. 2, 5, 28: ripae…
Pass. absol.: alios ad Siciliam appulsos esse, Cic. Verr. 2, 5, 28: ripae suorum appulsus est, Vell. 2, 107.—
neutr poetic
Seldom in a neutr. sense: navis adpellit, comes to land, arrives at, Tac. A. 4, 27: Germanici triremis Chaucorum terram adpulit, id. ib. 2, 24; Suet. Aug. 98: Alexandrina navis Dertosam appulit, id. Galb. 10. —Poet.: appellere aliquem: me vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715; so id. ib. 1, 377 (cf. id. ib. 1, 616: quae vis te immanibus applicat oris).—
figuratively
Trop.: timide, tamquam ad aliquem libidinis scopulum, sic tuam mentem ad philosophiam appulisti, Cic. de Or. 2, 37: nec tuas umquam rationes ad eos scopulos appulisses, id. Rab. Perd. 9, 25.