A / appĕtītus
noun

appĕtītus

gen. appĕtītūs · gender masculine · decl. 4th
(), , appeto. *
An onset; attack; assault
An onset, attack, assault: reprimebat barbaricos appetitus, Amm. 30, 5.—Far more freq.,
figuratively
A passionate; eager longing; desire for
A passionate, eager longing or desire for a thing (in the class. per. perh. only in Cic.): adpetitus voluptatis, Cic. Off. 1, 30, 105: sub te erit appetitus ejus, Vulg. Gen. 4, 7; ib. Ezech. 21, 16.—Hence, without gen.,
The power; faculty of desire
The power or faculty of desire: duplex est vis animorum atque naturae: una pars in adpetitu posita est, quae est ὁρμή Graece, quae hominem huc atque illuc rapit, altera in ratione, etc., Cic. Off. 1, 28, 101; so id. N. D. 2, 47, 122; id. Div 1, 32.—
The passions; appetites
The passions, appetites: ut adpetitus rationi oboediant, Cic. Off. 1, 29, 102; so id. N. D. 2, 12, 34.