N / nūtrīmentum
noun

nūtrīmentum

gen. nūtrīmenti · gender neuter · decl. 2nd
nourishment, nutriment
nourishment, nutriment.
Lit.: per hanc nutrimentorum consuetudinem. Suet. Calig. 9.—
support, nourishment by extension
Transf., support, nourishment, etc.: pro nutrimento omni est raritas vulneris, Plin. 17, 23, 36, § 213: suscepitque ignem foliis atque arida circum Nutrimenta dedit, i. e. fuel, Verg. A. 1, 176: nec reddita caro nutrimenta patri, Val. Fl. 6, 571.—
figuratively
support
In gen., support: eloquentiae, Cic. Or. 13, 42: favoris, Val. Max. 2, 1: truculentiae, App. M. 9, p. 234.—
a bringing up, rearing
In partic.: nūtrīmenta, ōrum, a bringing up, rearing: nutrimentorum ejus locus ostenditur, Suet. Aug. 6.