O / ŏbăcĕro
verb transitive gloss

ŏbăcĕro

2nd PP ŏbăcĕrāre · conj. 1st
to contradict, interrupt
v. a., to contradict, interrupt: obacerare obloqui atque alterius sermonem moleste impedire; quod sumptum videtur a paleis, quas Graeci ἄχυρα vocant, Paul. ex Fest. p. 187 Müll.