O / ŏb-armo
verb transitive

ŏb-armo

2nd PP ŏb-armāre · 3rd PP ŏbāvi · 4th PP ŏbātum · conj. 1st
to arm poetic
v. a., to arm (poet. and post-class.).
Lit.: securi Dextras, Hor. C. 4, 4, 20: clipeo filium, Aus. Epigr. 25, 1: manus impias contra aliquem, App. M. 9 init.
figuratively
Trop.: perfrictis oculis, et obarmatis ad vigilias, App. M. 2, p. 125, 28.