O / ŏb-audĭo
verb transitive

ŏb-audĭo

2nd PP ŏb-audīre · 3rd PP ŏb-audii · conj. 4th
for oboedio
to obey
to obey (post-class.); constr. with dat. or absol.
With dat.: alicui, App. M. 3, p. 136, 11.—
With dat.: alicui, App. M. 3, p. 136, 11.—
P. a., obedient absol
Absol.: Adam non obaudiit, Tert. adv. Marc. 2, 2.—With acc.: obaudite me, Vulg. Eccles. 39, 17.—Hence, ŏbaudĭens, entis, P. a., obedient (eccl. Lat. for oboediens).— Comp.: quid obaudientius esse potest, quam ut, etc., Ambros. Ep. 21.