O / ob-lĭnĭo
verb transitive

ob-lĭnĭo

2nd PP ob-lĭnīre · 3rd PP ob-lĭnii · 4th PP ob-lĭnitum · conj. 4th
(post-Aug. collat. form of oblino, q. v.)
to bedaub, besmear
to bedaub, besmear: talearum capita misto fimo cum cinere oblinire, Col. 5, 9, 3; so fin.; id. 12, 2, 42; 12, 15, 2; 12, 44, 6: si quis aliquem caeno, luto oblinierit, Dig. 47, 11, 1, § 1: so, oblinierit, Scrib. Comp. 230: cinis oblinita, id. ib. 245. —
to blot out by extension
Transf., to blot out: veritatem, Ambros. Spir. Sanct. 3, 10, 60.