O / oblittĕro
verb transitive

oblittĕro

2nd PP oblittĕrāre · 3rd PP oblittĕrāvi · 4th PP oblittĕrātum · conj. 1st
(), , oblino
to blot out, strike out, erase, obliterate
to blot out, strike out, erase, obliterate.
Lit. (post-Aug. and very rare; syn. deleo): oblitterata aerarii monumenta, Tac. A. 13, 23 fin.
to blot out of remembrance, consign to oblivion, cause to be forgotten figuratively
Trop., to blot out of remembrance, consign to oblivion, cause to be forgotten (esp. freq. in post-Aug. prose; principally in Tac.): inimicitias Pelopidarum exstinctā tam oblitteratas memoriā renovare, Att. ap. Non. 146, 30 (oblitterare est obscurefacere et in oblivionem ducere, Non. 146, 28); Cic. Vatin. 6, 15: famam rei, Liv. 39, 20: rem, id. 3, 71: memoriam, id. 21, 29: mandata, Cat. 64, 232: rem silentio, Suet. Tib. 22: ne ritus sacrorum oblitterarentur, Tac. A. 11, 15: conjugia, id. ib. 3, 34: oblitterari in animo, to become forgotten, Liv. 26, 41.