O / obluctātĭo
noun

obluctātĭo

gen. obluctātōnis · gender feminine · decl. 3rd
a striving; struggling against, vehement opposition
a striving or struggling against, vehement opposition (eccl. Lat.): obluctatio virtutis, Arn. 2, 77: flammarum, Mart. Cap. 6, § 647: adversus mala, Lact. 3, 11, 11.—Plur.: quis obluctationes sensit? Ambros. Laps. Virg. 4, 12.