O / ob-murmŭro
verb intransitive

ob-murmŭro

2nd PP ob-murmŭrāre · 3rd PP ob-murmŭrāvi · 4th PP ob-murmŭrātum · conj. 1st
to murmur against, at; object-clause poetic
v. n., to murmur against, at, or to (poet. and in post-Aug. prose); constr. with dat. or acc.: precibusque meis obmurmurat ipse, Ov. H. 18, 47: itidem obmurmurasse: Τί γάρ μοι, etc., Suet. Oth. 7: Pharisaei, quod, etc., Ambros. Cain et Abel, 2, 4, 16: obmurmurando dicere (with object-clause), Front. 4, 6, 2.