O / ŏboedĭentĭa
noun

ŏboedĭentĭa

gen. ŏboedĭentiae · gender feminine · decl. 1st
(), , oboediens
obedience
obedience (class.).
Of persons.
Of persons.
With gen.: servitus est oboedientia fracti animi, Cic. Par. 5, 1, 35.—
With gen.: servitus est oboedientia fracti animi, Cic. Par. 5, 1, 35.—
absol
Absol.: relinquunt enim et abiciunt oboedientiam, Cic. Off. 1, 29. 102.—
Of bees: mira plebi circa regem oboedientia, Plin. 11, 17, 17, § 52.—
Of bees: mira plebi circa regem oboedientia, Plin. 11, 17, 17, § 52.—
Of elephants: intellectus illis sermonis patrii et imperiorum oboedientia,…
Of elephants: intellectus illis sermonis patrii et imperiorum oboedientia, Plin. 8, 1, 1, § 1.