O / ŏboedītĭo
noun

ŏboedītĭo

gen. ŏboedītōnis · gender feminine · decl. 3rd
(), , oboedio
obedience
obedience (post-class.): per unius oboeditionem justi constituentur multi, Vulg. Rom. 5, 19: ad justitiam, id. ib. 6, 16; Ambros. de Fug. Saec. 2, 12 fin.