O / obsĕcūtor
noun

obsĕcūtor

gen. obsĕcūtōris · gender masculine · decl. 3rd
an obeyer, keeper, observer
an obeyer, keeper, observer (eccl. Lat.): obsecutores legis, Tert. adv. Marc. 4, 9; Jul. Val. Res Gest. Alex. 3, 2.