O / ob-stācŭlum
noun

ob-stācŭlum

gen. ob-stācŭli · gender neuter · decl. 2nd
a hinderance, obstacle; mountains
a hinderance, obstacle (post-class.; cf. impedimentum): teneris et rarioribus parcit (fulmen), quia transitu patente minus obstaculum invenit, Sen. Q. N. 2, 52, 1: rumpere obstacula, Prud. Ham. 601; App. Flor. p. 361, 11; Arn. 2, 62; Amm. 17, 3.—In plur., of mountains, Amm. 21, 10.