O / ob-surdesco
verb intransitive

ob-surdesco

2nd PP ob-surdescere · 3rd PP ob-surdescdŭi · conj. 3rd
to become deaf
v. inch. n., to become deaf (class.).
Lit.: hoc sonitu oppletae aures hominum obsurduerunt, Cic. Rep. 6, 18, 19: si sapiens excaecatur, obsurdescat, etc., Aug. Civ. Dei, 19, 4, 4.—
to be deaf; not to give ear figuratively
Trop., to be deaf, not to give ear: obsurdescimus nescio quo modo, nec ea, quae ab eā (naturā) monemur, audimus, Cic. Lael. 24, 88: obsurduerunt aures hominum ad tam salutaria praecepta, Ambros. de Tobia, 3, 9.