O / occento
verb transitive

occento

2nd PP occentāre · 3rd PP occentāvi · 4th PP occentātum · conj. 1st
(), , obcanto
to sing at; before
to sing at or before, i. e.,
To serenade absol
To serenade a person: senem, Plaut. Stich. 4, 1, 66.—Absol.: quid, si adeam ad fores atque occentem? Plaut. Curc. 1, 2, 57: hymenaeum, id. Cas. 4, 3, 9 (dub.; al. offundam).—
to sing a satirical song; pasquinade; to sing a lampoon
In a bad sense, to sing a satirical song or pasquinade against any one (class.): occentassint antiqui dicebant, quod nunc convicium fecerint dicimus: quod id clare, et cum quodam canore fit, ut procul exaudiri possit, Paul. ex Fest. p. 181 Müll.: si quis occentavisset, sive carmen condidisset, quod infamiam faceret flagitiumve alteri, XII. Tab. ap. Cic. Rep. 4, 10, 12 (Fragm. ap. Aug. Civ. Dei, 2, 9); cf. Rein's Criminalrecht, p. 357 sq.—With acc. of the place: ostium, to sing a lampoon or pasquinade before one's door, Plaut. Pers. 4, 4, 20; id. Merc. 2, 3, 73.—
by extension
Transf., of birds of ill omen: bubo occentans funebria, singing dismal songs, Amm. 30, 5, 16.