A / ăquaeductus
noun

ăquaeductus

gen. ăquaeductūs · gender masculine · decl. 4th
(; also , Vitr. 8, 6: , Plin. 16, 42, 81, § 224; Vitr. 8, 6, 3; and , Suet. Claud. 20)
a conveyance of water; an aqueduct; a conduit
a conveyance of water, an aqueduct, a conduit (cf.: (Appius) aquam in urbem duxit, Liv. 9, 29): De aquae ductu probe fecisti, Cic. Att. 13, 6: usque ad Collem aquae ductūs, Vulg. 2 Reg. 2, 24: fecitque aquae ductum, ib. 3 Reg. 18, 32; ib. Isa. 7, 3 al.; also, the right of conducting water to some place, Cic. Caecin. 26; cf. Dig. 8, 3, 1. On the aqueducts of Rome, v. Smith, Dict. Antiq., s. v. aquaeductus.