O / opplĕo
verb transitive

opplĕo

2nd PP opplēre · 3rd PP opplēvi · 4th PP opplētum · conj. 2nd
(), , obpleo, plenus
to fill completely; to fill up; fill
to fill completely, to fill up, fill (class.).
Lit.: saucii opplent porticūs, Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 16, 38 (Trag. v. 16 Vahl.): ager oppletus imbrium fremitu, Enn. ap. Serv. ad Verg. G. 1, 12 (Trag. v. 196 Vahl.): oppleta tritici granaria, Plaut. Truc. 2, 6, 42: aedis spoliis, id. ib. 2, 6, 41; Varr. R. R. 1, 8, 5: nives jam omnia oppleverant, Liv. 10, 46.—
by extension
Transf.: alienus odor nares opplet, Varr. R. R. 3, 4, 3.—
figuratively
Trop.: jam opplebit auris meas sua vaniloquentia, Plaut. Rud. 4, 1, 14: haec opinio Graeciam opplevit, Cic. N D. 2, 24, 63: mentes angustae, oppletae tenebris ac sordibus, id. Red. in Sen. 4, 10.