O / opportūnus
adjective #3754

opportūnus

fem. opportūna · neut. opportūnum
(), , obportus, lit., at or before the port; hence
fit; meet; convenient
In gen., fit, meet, convenient, suitable, seasonable, opportune (class.; syn.: commodus, utilis): tempus actionis opportunum, Graece εὐκαιρια, Latine appellatur occasio, Cic. Off. 1, 40, 142: aetas opportunissima, id. Fam. 7, 7, 2: nihil opportunius accidere vidi, id. ib. 10, 16, 1.—Subst.: op-portūna, ōrum, n., fit or convenient things: locorum opportuna, Tac. A. 4, 24.—
in particular
serviceable; useful
Advantageous, serviceable, useful: ceterae res, quae expetuntur, opportunae sunt singulae rebus singulis, Cic. Lael. 6, 22.—
Fit; suitable; adapted
Fit, suitable, adapted to any thing: ad omnia haec magis opportunus nemo est, Ter Eun. 5, 8, 47.—
Exposed; liable; fitly
Exposed, liable to any thing: Romanus cedentem hostem effuse sequendo opportunus huic eruptioni fuit, Liv. 6, 24: injuriae, Plin. 9, 31, 51, § 98: opportuniora morbis corpora, id. 18, 7, 12, § 68.—Hence, adv.: opportūnē, fitly, seasonably, opportunely (class.), Ter. Ad. 1, 2, 1: venisse, Cic. N. D. 1, 7, 16: locus opportune captus ad eam rem, id. Rosc. Am. 24, 68: opportune, importune, in season and out of season, Vulg. 2 Tim. 4, 2.—Comp.: opportunius alio loco referemus, Gai. Inst. 2, 97.— Sup.: nuntiis opportunissime allatis, Caes. B. C. 3, 101; Liv. 32, 18.