O / oppugnātor
noun

oppugnātor

gen. oppugnātōris · gender masculine · decl. 3rd
an assaulter; attacker; assailant
an assaulter, attacker, assailant (class.).
Lit.: patriae, Cic. Phil. 12, 3, 8: oppugnatores, opp. obsessi, Tac. H. 3, 71.—
figuratively
Trop.: meae salutis, Cic. Planc. 31, 76.