O / ordĭnātĭo
noun

ordĭnātĭo

gen. ordĭnātōnis · gender feminine · decl. 3rd
a setting in order; regulating; arranging; an order
a setting in order, regulating, arranging; an order, arrangement, regulation (mostly postAug.).
Lit.: architectura constat ex ordinatione, quae Graece τάξις dicitur, et ex dispositione. Ordinatio est modica membrorum operis commoditas separatim, universaeque proportionis ad symmetriam comparatio, Vitr. 1, 2.—Of vines, Col. 4, 29, 12.—
figuratively
an ordering; regulating; orderly arrangement
In gen., an ordering, regulating, orderly arrangement: comitiorum, Vell. 2, 124, 3: anni, Suet. Aug. 31: vitae, Plin. Ep. 9, 28, 4: mundus est ornata ordinatio dei munere, App. de Mundo, 1, p. 251.—
in particular
An orderly regulation of state affairs; rule; government
An orderly regulation of state affairs, rule, government: quid ordinatione civilius? ... quam turpe, si ordinatio eversione, libertas servitute mutetur? Plin. Ep. 8, 24, 8.—
An appointing to office; installation
An appointing to office, installation of magistrates, governors: cur sibi visum esset ordinatione proximā Aegypto praeficere Metium Rufum, Suet. Dom. 4.—
A regulation; ordinance; decree
A regulation, ordinance, decree, edict of an emperor: cum rerum omnium ordinatio ... observanda sit, tum, etc., Plin. Ep. 10, 58 (66), 10. —
Ordination
(Eccl. Lat.) Ordination: episcopalis, Sid. Ep. 7, 6 fin.: cleri, August. Bon. Conj. 24; Cassiod. Hist. Eccl. 9, 36.—
by extension
Transf.: dispositis ordinationibus, in ranks, rows, App. M. 10, p. 253.