O / oscillo
verb intransitive gloss

oscillo

2nd PP oscillāre · conj. 1st
2. oscillum
to swing; swing one's self; P. a.;
to swing, swing one's self: oscillum Santra dici ait, quod oscillent, id est inclinent, praecipitesque in os ferantur, Fest. p. 194, 9 and 10 Müll.—Pass.: osculor, Mythogr. Lat. 1, 19 fin.—Hence, oscillans, antis, P. a.; as subst., a swinger: oscillantes, ait Cornificius, ab eo, quod os celare soliti personis propter verecundiam, qui eo genere lusūs utebantur, Fest. p. 194 Müll.