O / oscŭlo
verb transitive

oscŭlo

2nd PP oscŭlāre · conj. 1st
(old collat. form of osculor)
to kiss
to kiss: osculavi caput, Titin. ap. Non. 476, 32: osculato tuo capite, App. M. 2, p. 117, 23: genua sibi osculari patiebantur, Capitol. Max. Juv. 2, § 7.