P / păvĭo
verb transitive

păvĭo

2nd PP păvīre · 3rd PP păvīvi · 4th PP păvītum · conj. 4th
kindr. with παιω
to beat; strike
to beat, strike.
Lit.: pavit aequor harenam, Lucr. 2, 376: aliquid ex ore pavire terram, Cic. Div. 2, 34, 72.—
to beat; ram; tread down by extension
Transf., to beat, ram, or tread down: aream esse oportet solidam, terrā pavitā, Varr. R. R. 1, 51, 1: sato pavitur terra, Plin. 19, 7, 36, § 120: pavimenta fistucis pavita, id. 36, 25, 61, § 185: pavitum solum, Col. 1, 6, 16.—Hence, păvītum, i, n., a hard-beaten floor, a pavement (post-class.), Paul. Nol. Carm. 25, 37.