P / peccāmen
noun

peccāmen

gen. peccāmĭnis · gender neuter · decl. 3rd
a fault; sin
a fault, sin (late Lat.): omnium peccaminum venia, Hilar. in Matt. 18, 10; 25, 5; Prud. Ap. 979; id. Cath. 9, 96; Hier. in Job, 30.