P / per-bĭbo
verb transitive

per-bĭbo

2nd PP per-bĭbere · 3rd PP perbĭbi · conj. 3rd
(to drink much; hence), *
To drink; suck up
To drink or suck up: at ego perii, cui medullam lassitudo perbibit, Plaut. Stich. 2, 2, 16.—
To drink in poetic
To drink in (poet. and in post-Aug. prose).
Lit., Cato, R. R. 130: lana quosdam (colores) non perbibit, Sen. Ep. 71, 31: lacrimas, Ov. M. 6, 397: medicamina, Col. 7, 4, 8.—
to imbibe; receive; N. cr figuratively
Trop., to imbibe, receive: haec cum persuasi mihi et perbibi, Sen. Ep. 94, 11: liberalia studia, id. ib. 36, 4: nequitiam, id. Ira, 1, 16, 2: mentes eorum penitus sucum stultitiae perbiberunt, Lact. 2, 2, 16: rabiem, Ov. Ib. 233: Latinum sermonem, Quint. 1, 1, 12 Spald. N. cr.