P / per-mŏvĕo
verb transitive

per-mŏvĕo

2nd PP per-mŏvēre · 3rd PP permōvi · 4th PP permōtum · conj. 2nd
to move; stir up thoroughly
to move or stir up thoroughly.
Lit. (very rare): mare permotum ventis, Lucr. 6, 726: terram sarritione, Col. 2, 12, 2: resinae uncias tres dolio immergunt et permovent, to stir about, shake up, Pall. 11, 14, 3.—
figuratively
to move deeply; to stir up; rouse up; excite; to influence
Of the mind, to move deeply; to stir up, rouse up, excite; to influence, lead, induce, persuade, prevail on, etc. (freq. and class.): si quem aratorum fugae, calamitates, exilia, suspendia denique non permovent, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 144: in commovendis judicibus, iis sensibus permoveor, id. de Or. 2, 45, 189: mentem judicum, id. Or. 38, 131: aliquem pollicitationibus, Caes. B. C. 3, 9: labore itineris, id. B. G. 7, 40: sive iracundiā, sive dolore, sive metu permotus, Cic. Att. 10, 4, 6: his rebus adducti atque auctoritate Orgetorigis permoti, Caes. B. G. 1, 3: plebes dominandi studio permota, Sall. C. 33, 3: mente permotus, in an ecstasy or frenzy, Cic. Div. 1, 57, 120.—
To stir up; rouse; raise
To stir up, rouse, raise, excite a passion (post-Aug. and rare): invidiam, misericordiam, metum et iras, Tac. A. 1, 21.