P / per-scrūtor
verb deponent

per-scrūtor

2nd PP per-scrūtārī · 3rd PP per-scrūtātus · conj. 1st
to search through; examine
act. collat. form, v. infra fin.), to search through, examine (class.).
Lit.: speculari et perscrutari aliquid, Cic. Tusc. 5, 20, 59: canes, qui investigabant et perscrutabantur omnia, Cic. Verr. 2, 4, 21, § 47: litteras legis, id. Inv. 1, 24, 68: arculas muliebres, id. Off. 2, 7, 25.—
to examine into; investigate figuratively
Trop., to examine into, investigate: sententiam scriptoris, Cic. Inv. 2, 44, 128: naturam rationemque criminum, id. Fl. 8, 19.
Act. collat. form perscrū-to, āre: hunc perscrutavi, Plaut. Aul. 4, 4, 30.—
Act. collat. form perscrū-to, āre: hunc perscrutavi, Plaut. Aul. 4, 4, 30.—
perscrūtātus, a, um, in pass. signif., Amm. 17, 4, 6.
perscrūtātus, a, um, in pass. signif., Amm. 17, 4, 6.