P / pestĭlens
adjective

pestĭlens

gen. pestĭlentis
pestilential; infected; unhealthy
pestilential, infected, unhealthy, unwholesome (class.).
Lit.: loci (opp. salubres), Cic. Fat. 4, 7: pestilens et gravis aspiratio, id. Div. 1, 57, 130: Africus, Hor. C. 3, 23, 5: aedes, Cic. Off. 3, 13, 54.—With dat.: annus urbi, Liv. 3, 6: aestas animalibus, id. 5, 16. —Comp.: fundus pestilentior, Varr. R. R. 1, 4: annus, Liv. 4, 21.—Sup.: gravissimus et pestilentissimus annus, Cic. Fam. 5, 16, 4. —
pestilent; destructive; a pestilent fellow figuratively
Trop., pestilent, noxious, destructive (class.): homo pestilentior patriā suā, Cic. Fam. 7, 24, 1: pestilens collegae munus esse, Liv. 2, 71: invidia, Sen. Hippol. 489. —Subst.: pestĭlens, entis, m., a pestilent fellow, Vulg. 1 Macc. 15, 3.