P / phĭlŏlŏgus
adjective greek

phĭlŏlŏgus

fem. phĭlŏlŏga · neut. phĭlŏlŏgum
= φιλόλογος.
belonging to learning; learned; literary
Of or belonging to learning, learned, literary: philologis et philotechnis rebus me delectans, Vitr. 6 prooem. 4: homines, Sen. Apoc. 5, 4.—
Esp. of persons.
Esp. of persons.
Scholarly; learned; versed in history
Scholarly, learned, versed in history, antiquities, and literature (implying a broader culture than grammaticus, litterator; v. Krebs, Antibarb. 863 sq.): homines nobiles illi quidem, sed nullo modo philologi, Cic. Att. 13, 12, 3.—Subst.: phĭlŏlŏgus, i, m.
a person engaged in learned; literary pursuits; a man of letters
In gen., a person engaged in learned or literary pursuits, a man of letters, learned man, scholar (class.): Atteius Philologi appellationem assumpsisse videtur, quia, sicut Eratosthenes, qui primus hoc cognomen sibi vindicavit, multiplici variāque doctrinā censebatur, Suet. Gram. 10: cum Ciceronis librum de republicā prendit hinc philologus aliquis, hinc grammaticus, hinc philosophiae deditus, alius alio curam suam mittit; ... hoc subnotat (philologus): duos Romanos reges esse, etc., Sen. Ep. 108, 30.