P / plācāmen
noun

plācāmen

gen. plācāmĭnis · gender neuter · decl. 3rd
a means of pacifying; appeasing; a lenitive
a means of pacifying or appeasing, a lenitive: caelestis irae placamina, Liv. 7, 2, 3: duc praedicta sacris duro placamina Diti, Sil. 13, 415; cf. placamentum.