P / pollĭcĕor
verb deponent transitive #1754

pollĭcĕor

2nd PP pollĭcērī · 3rd PP pollĭceĭtus · conj. 2nd
act. form polliceres, Varr. Sat. Menip. 8, 5), 2, v. dep. a. and n. from an old…
act. form polliceres, Varr. Sat. Menip. 8, 5), 2, v. dep. a. and n. from an old prep. por or port (= Gr. πορτί, προτί, or πρός; cf. pro) and liceor.
To hold forth; offer; promise
To hold forth, offer, promise any thing (freq. and class.; syn.: promitto, spondeo): neque minus prolixe de tuā voluntate promisi, quam eram solitus de meā polliceri, Cic. Fam. 7, 5, 1; id. Planc. 42, 101; cf.: alicui studium, id. Fam. 5, 8, 4; cf.: mirandum in modum profitentur, offerunt se, pollicentur, id. Q. Fr. 1, 2, 5: id omne tibi polliceor ac defero, id. Imp. Pomp. 24, 67: pro certo polliceor hoc vobis atque confirmo me esse perfecturum, ut, etc., id. Agr. 2, 37, 100: non modo ut ponatur, verum etiam ut inviolata maneat pollicetur, Just. 9, 2, 12.—With subj. alone, Hirt. B. G. 8, 52, 4: alicui divitias, Enn. ap. Cic. Div. 1, 58, 132 (Trag. v. 359 Vahl.): hospitium et cenam, Plaut. Bacch. 2, 2, 8: plus pollicere quam ego a te postulo, id. Truc. 2, 4, 23.—With inf. pres.: modo Qui sum pollicitus ducere, Ter. And. 3, 5, 7; jusjurandum pollicitus est dare, Plaut. Most. 5, 1, 36: pollicentur obsides dare, Caes. B. C. 4, 21, 5; 6, 9, 7: benigne, Cic. Fam. 4, 13, 3: liberalissime, id. Att. 5, 13, 2.—Prov.: montes auri, to promise mountains of gold, i. e. boundless wealth, Ter. Phorm. 1, 2, 18; for which also: maria montesque, Sall. C. 23, 3.—
especially
to promise; announce
Of an orator, in opening his speech, to promise, announce: quaeso ut, quid pollicitus sim, diligenter memoriae mandetis, Cic. Quint. 10, 36: docui, quod primum pollicitus sum, causam omnino, cur postularet, non fuisse, etc., id. ib. 19, 60.—
to bid; offer
Of purchasers, to bid, offer: at illic pollicitus est prior, Plaut. Merc. 2, 3, 102.—
to forebode; promise; to promise
Of auspices, to forebode, promise: id assuetae sanguine et praedā aves pollicebantur, Flor. 1, 1, 7.!*? Act. collat. form pollĭcĕo, ēre, to promise (ante-class.): ne dares, ne polliceres, Varr. ap. Non. 471, 13.—
something promised; a promise
polliceor, in a pass. signif.: ut aliis ob metum statuae polliceantur, Metell. Numid. ap. Prisc. p. 972 P.; Dig. 14, 1, 1: pollicita fides, Ov. F. 3, 366; Lact. Pasch. 60: pollicitus torus, Ov. H. 21, 140.—Hence, subst.: pollĭcĭ-tum, i, n., something promised, a promise, Ov. A. A. 1, 632: memores polliciti nostri, Col. 11, 3, 1.—In plur.: hanc tu pollicitis corrumpe, Ov. A. A. 1, 355: pollicitis captus, id. Am. 3, 7, 70; 2, 16, 48.