P / pollĭcĭtor
verb frequentative transitive intransitive

pollĭcĭtor

2nd PP pollĭcĭtārī · 3rd PP pollĭcĭtātus · conj. 1st
to promise absol
to promise (mostly ante- and post-class.; not in Cic. or Cæs.): pro capite argentum, Plaut. Rud. 4, 2, 24: operam suam alicui, id. Mil. 3, 3, 6; Dig. 50, 12, 6. —Absol.: ego te complures menses tuli Pollicitantem, nihil ferentem, Ter. Phorm. 3, 2, 36: sollicitando et pollicitando, id. And. 5, 4, 9: largiundo atque pollicitando magis incendere, Sall. C. 38, 1; id. J. 8, 1.