P / praedātor
noun

praedātor

gen. praedātōris · gender masculine · decl. 3rd
a plunderer; pillager
a plunderer, pillager.
Lit. (class.): quos ego in eodem genere praedatorum direptorumque pono, Cic. Cat. 2, 9, 20: exercitus, praedator ex sociis, Sall. J. 44, 1.—
by extension
A hunter poetic
A hunter (poet.): praedator aprorum, Ov. M. 12, 306; Stat. Th. 4, 316.—Transf.: corporis, i. e. a ravisher, Petr. 85, 3.—*
A rapacious; avaricious man
A rapacious or avaricious man, Tib. 2, 3, 43.