P / prae-grĕdĭor
verb deponent intransitive

prae-grĕdĭor

2nd PP prae-grĕdī · 3rd PP praegressus · conj. 3rd-io
v. dep. n. and a. [gradior] (class.; syn.: praeeo, antecedo).
v. dep. n. and a. [gradior] (class.; syn.: praeeo, antecedo).
to go before; in advance; to precede
Lit., to go before or in advance, to precede.
With dat.: gregi praegreditur equus, Varr. R. R. 2, 7, 6.—
With dat.: gregi praegreditur equus, Varr. R. R. 2, 7, 6.—
With acc.: praegredi aliquem pedibus, Suet. Tib. 7: non solum nuntios, sed…
With acc.: praegredi aliquem pedibus, Suet. Tib. 7: non solum nuntios, sed etiam famam adventūs sui, Liv. 28, 1, 6: agmen, id. 36, 31, 7; 37, 6, 4: virum, Just. 24, 3, 4.—
absol
Absol.: alios praegredientes, Cic. Phil. 13, 2, 4.—
To pass by; go past
To pass by, go past, pass; with acc.: castra, Liv. 35, 30, 11: fines, Tac. A. 14, 23.—
to surpass; excel figuratively
Trop., to surpass, excel: aliquem, Sall. Or. ad Caes. 1, 1, 2.