P / prae-mŏrĭor
verb deponent

prae-mŏrĭor

2nd PP prae-mŏrī · 3rd PP prae-mŏrituus · conj. 3rd-io
to die early; prematurely; to die poetic
to die early or prematurely, to die (mostly poet. and in post-Aug. prose).
Lit.: aut ego praemoriar, primoque exstinguar in aevo, Ov. H. 8, 121: parte corporis velut praemortua, Suet. Gram. 3.—
to decay; dead figuratively
Trop., to decay: praemoritur visus, auditus, decays, fails, Plin. 7, 50, 51, § 168.—Hence, prae-mortŭus, a, um, P. a., dead.
Lit.: jacuere, velut praemortua, membra, Ov. Am. 3, 7, 65.—
figuratively
Trop.: pudor praemortuus, Liv. 3, 72, 5: vires, Quint. Decl. 12, 7.