adjective

prae-nuntĭus

fem. prae-nuntia · neut. prae-nuntium

that foretells; forebodes.—Subst

that foretells or forebodes.—Subst.

a foreteller; harbinger; foreboder •

praenuntĭus, i, m., a foreteller, harbinger, foreboder, an indication, token, omen (class.): Zephyrus Veris praenuntius, Lucr. 5, 737: lucis praenuntius ales, i. e. the cock, Ov. F. 2, 767.—

praenuntĭa, ae, f.: belli praenuntia, Ov. F. 6, 207: stellae magnarum… ••

praenuntĭa, ae, f.: belli praenuntia, Ov. F. 6, 207: stellae magnarum calamitatum praenuntiae, Cic. N. D. 2, 5, 14: inquisitio candidati, praenuntia repulsae, id. Mur. 21, 44: Thraseam prohibitum immoto animo praenuntiam imminentis caedis contumeliam excepisse, Tac. A. 15, 23.—

a harbinger; token; omen •

praenuntĭum, ii, n., a harbinger, token, omen: futuri eventus alicujus id praenuntium est, Plin. 2, 84, 86, § 200: istarum procellarum quaedam sunt praenuntia, Sen. Ira, 3, 10, 2: ignes, beaconlights, Plin. 2, 71, 73, § 181; v. Sillig N. cr. ad h. l.

Perseus ID: n37807 Key: praenuntius