P / prīvātīvus
adjective

prīvātīvus

fem. prīvātīva · neut. prīvātīvum
denoting privation;; privative; negative
denoting privation; in gram., privative, negative (post-class. for privans): ne particula privativa est, Gell. 13, 22; cf.: pars, quam Graeci κατὰ στέρησιν dicunt, id. 5, 12, 10. —Hence, adv.: prīvātīvē, negatively, Boëth. Analyt. Prior. 1, p. 483.